Bedava Kablosuz İnternet

TTNet WiFi Kablosuz İnternet servisi ile restoran, hava alanı, alışveriş merkezi, konferans merkezi, marina, üniversite, kafe, fuar alanı, gibi yerlerde, taşınabilir bilgisayar ya da Wi-Fi uyumlu cep telefonu üzerinden, hızla ve güvenle İnternete bağlanabilirsiniz. Üstelik TTNet ADSL abonesiyseniz, TTNet WiFi’dan ücretsiz yararlanabilirsiniz.* Bunun için TTNet WiFi Servis Noktalarında, web tarayıcınızı açtığınızda karşınıza çıkan TTNet WiFi karşılama sayfasına ADSL Hizmet Numarası, ADSL kullanıcı adı ve ADSL şifrenizi girmeniz yeterli.

TTNet ADSL Abonesi olmayanlar nasıl yararlanabilir?

Eğer TTNet ADSL abonesi değilseniz, size uygun bir TTNet WiFi kartı satın alabilir; kartın üzerindeki kullanıcı adı ve şifreyi kullanabilirsiniz. Dilerlerseniz, TTNet WiFi Servis Noktasında TTNet WiFi web sayfasından kredi kartı ile ödeme yaparak da kullanıcı adı ve şifrenizi satın alabilirsiniz.

TTNet WiFi’ı nasıl kullanacaksınız?

• TTNet WiFi servis noktalarında, dizüstü/avuç içi bilgisayar ya da Wi-Fi uyumlu cep telefonunuzun WiFi özelliğini açın.
• Kablosuz ağlardan (SSID) “TTNet WiFi”ı seçin.
• İnternet tarayıcınızı açtığınızda karşınıza gelen sayfada, TTNet ADSL abonesiyseniz ADSL hizmet numarası, kullanıcı adı ve şifrenizi; TTNet ADSL abonesi değilseniz satın aldığınız TTNet WiFi kartı üzerinde yer alan ya da kredi kartı ile aldığınız kullanıcı adı ve şifrenizi yazarak kolayca giriş yapın. TTNet WiFi ile kablosuz İnternetin keyfini yaşamaya hemen başlayın.
• TTNet ADSL aboneleri, TTNet WiFi Kablosuz İnternet hizmetinden 31 Mayıs 2008’e kadar ücretsiz olarak yararlanabilecektir.

Geceler

Haykırdım karanlığa
Sesimi duyan olur ümidiyle
Duyan olmadı
Üzülmedim
Tuhaf yankı bile yapmadı bu gece
Gece bile duymamışken sesimi
Başkaları nasıl duyardı ki
Taş olmadım lakin katılaştım
Ölüme bile aldırmaz oldum
Umursamıyorum ki hayatı
İhtiyacım kalmadı başka birine
Hayalin yetiyor sancılı gecelerime

Beni Bu Havalar Mahvetti

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.


Orhan Veli Kanık

Altındağ

Biri bir koca görür rüyasında:
Yüz lira maaşlı kibar bir adam.
Evlenir, sedire taşınırlar.
Mektuplar gelir adreslerine:
Şen Yuva Apartmanı, bodrum katı.
Kutu gibi bir dairede otururlar.
Ne çamaşıra gidilir artık, ne cam silmeye;
Bulaşıksa kendi bulaşıkları.
Çocukları olur, nur topu gibi;
Elden düşme bir araba satın alınır.
Kızılay Bahçesi�ne gidilir sabahları;
Kumda oynasın diye küçük Yılmaz,
Kibar çocukları gibi.

Orhan Veli Kanık

Asfalt Üzerine Şiirler

1

Ne kadar güzel şey;
Yolun üstündeki bina
Yıkıldığı zaman
Bilinmeyen bir ufuk görmek.

II

Kaldırımın kenarına dizilip
Bacası olan silindirin
Yürüyüşünü seyreden
Çocuklara imreniyorum.

III

Onun sesi
Bir arkadaşıma
Denizden geçen
Motorları hatırlatıyor.

IV

Kırık taşlara bakıp
Işıklı bir asfalt düşünmek
Acaba yalnız
Şairlere mi mahsus?

Orhan Veli Kanık

Yaşayabilme İhtimali

Soğuk ve şehirlerarası

Otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda

Otlu peynir kokusuydu babam...

Ben seninle bir gün Veyselkarani'de

Haşlama yeme ihtimalini sevdim...

İlkokulun silgi kokan tebeşir lekeli yıllarında

(Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman)

Özlemeye başladım herkesi

Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki

Adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra

Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı

Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı...

Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan

Kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık

Ben doktor oluyordum, sen hemşire

Geri kalanlar kontrgerilla...

Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu,

Pütürlü duvarlara ve

Türk Dil Kurumuna inat bir Türkçeyle

Ağbilerimizden öğrendik

Ş harfinden orak çekiş figürleri türetmeyi

Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu

Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri

Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben

Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim

(Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak)

Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu

Ve belli bir saatten sonra dışarı çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri

Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim

Ve hiç bir mahkeme tutanağına geçmedi adım

Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece

Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde ama sen yoktun

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni teneffüs saatlerinde

Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu

Ben, senin benimle Tunalı Hilmi caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum...

Yaz sıcağı toprağa çekiyordu tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini

Sonra otobüs oluyordum

Kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü

Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum

Muş ovasının yalancı maviliğini

Otobüs oluyordum bir süre

Yanımızdan geçen kara trenle yarışıyordum

Yanağım otobüs camının garantisinde

Otobüs oluyordum, bir ülkeden bir iç ülkeye

Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum

Zap suyunun sesini başına koyuyordum, şarkılarımın listesinin

Korkuyordum

Sonra iniyorudum otobüsten

Çarşıdan bizim eve giden

Ömrümün en uzun, ömrümün en kısa

Ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar

Yolunu koşuyordum

Çünkü sonunda annem oluyordum

Babam kokuyordum sonunda

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir gün Van'daki bir kahvaltı salonunda

Ben seninle

(Sadece bilmek zorunda kalanların bildiği)

Bir yol üstü lokantasında

Ben seninle Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan

Doğu Beyazıt'ın herhangi bir toprak damında

Ben seninle herhangi bir insan elinin

Terli coğrafyasında olabilme ihtimalini sevdim

Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim... Yılmaz Erdoğan

Bedava

Bedava yaşıyoruz, bedava;
Hava bedava, bulut bedava;
Dere tepe bedava;
Yağmur çamur bedava;
Otomobillerin dışı,
Sinemaların kapısı,
Camekanlar bedava;
Peynir ekmek değil ama
Acı su bedava;
Kelle fiyatına hürriyet,
Esirlik bedava;
Bedava yaşıyoruz, bedava.

Orhan Veli Kanık

Otuzbeş Yaş

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.


Cahit Sıtkı Tarancı

İstanbul'u Dinliyorum

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geçiyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Bir şey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
İstanbul'u dinliyorum.

Orhan Veli Kanık

Kitabe-i Seng-i Mezar

I

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah'ın adını,
Günahkar da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendiye

II

Mesele falan değildi öyle,
To be or not to be kendisi için;
Bir akşam uyudu;
Uyanmayıverdi.
Aldılar, götürdüler.
Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.
Duyarlarsa olduğunu alacaklılar
Haklarını helal ederler elbet.
Alacağına gelince...
Alacağı yoktu zaten rahmetlinin.

III

Tüfeğini depoya koydular,
Esvabını başkasına verdiler.
Artık ne torbasında ekmek kırıntısı,
Ne matarasında dudaklarının izi;
Öyle bir rüzgar ki,
Kendi gitti,
İsmi bile kalmadı yadigar.
Yalnız şu beyit kaldı,
Kahve ocağında, el yaz işiyle:
'Ölüm Allah'ın emri,
'Ayrılık olmasaydı.'

Orhan Veli Kanık